Χνούδι

Ξεκίνησα να πάω στο σουπερμάρκετ μπάς και πάρω κάνα ευρώ φτηνότερα ένα σαπούνι για τα πιάτα και ένα σφουγγαράκι μήπως και ξεκολλήσει από τη καφετιέρα αυτή η άθλια ουσία που δημιουργείτε μέσα στη κανάτα όταν την ξεχνάς αναμμένη όλη νύχτα.Στα μισά του δρόμου σκέφτηκα, "όχι σουπερμάρκετ ρε γαμώτο" και γύρισα πίσω να πάω στο ψιλικατζίδικο του Θωμά που γαμιέται όλη μέρα εκεί μέσα και όποτε έχω πάει να μου κάνει ψιλά δεν έχει στραβομουτσουνιάσει ούτε μιά φορά.Δυο παιδιά έχει ρε μαλάκα, αν είχες εσύ δυο παιδιά μπορεί και να τά είχες βροντήξει τα λίγα σου μυαλά σκεπτόμενος πως θα τα φέρεις βόλτα.

Ήταν εκεί η Λαρίσα που είναι το έτερον ήμισυ του Θωμά σε μαγαζί και οικογένεια, in sickness & in health, την ρώτησα πως πάει το μάτι της που ήταν κόκκινο και την έτσουζε μια βδομάδα και μου είπε μια χαρά,πήγε στο Οφθαλμιατρείο και της έβγαλαν ένα χνουδάκι από μέσα και έγινε περδίκι, και της έφυγε ένα βάρος γιατί είχε απελπιστεί από έναν τρόμπα γιατρό που της είχε πει ότι μπορεί να χρειάζεται εγχείρηση.

Αφού καταλήξαμε ότι οι πιο μικροί σε ηλικία γιατροί είναι και πιο "γάτοι" γιατί οι μεγαλύτεροι είτε βαριούνται, είτε έχουν μείνει πίσω - τα δικά μου παραδείγματα είχαν να κάνουν και με κτηνιάτρους, δεν με παρεξήγησε όμως - πήγα να φύγω.

"Ευχαριστώ πολύ Γιώργο και ευχαριστώ που με ρώτησες και για το μάτι μου" μου είπε, "και εγώ ευχαριστώ Λαρίσα" είπα και παραλίγο για να γλυτώσω ένα ευρώ να χάσω τη μοναδική ωραία φράση που μου είπαν σήμερα δεν είπα και έφυγα.

Άννα, δεν ήμασταν εμείς για αεροπλάνα.

Όποτε ανεβαίνω στα βόρεια προάστια χάνομαι. Πεύκη, Μαρούσι, Κηφισιά, ένα σωρό άγνωστοι δρόμοι που τελειώνουν σε πλατείες και καμπύλες που σε μπερδεύουν. Χώρια το άγχος για το αν βρίσκεσαι στη "σωστή" πλευρά των γραμμών του ηλεκτρικού.

Πιο πολύ όμως χάνομαι στις σκέψεις, σκέψεις που πάντα καταλήγουν σε εκείνη τη βραδιά που γυρίσαμε με τον Ψηλό από τη Κηφισιά με τα πόδια, χιόνι παντού, αυτοκίνητο πουθενά, χρήματα επίσης.

Είχαμε ανέβει με το τρένο, κατεβήκαμε Μαρούσι ή ΚΑΤ, ποιος θυμάται, ακούσαμε το Happy Together, το Popcorn και τη Κυρά Γιώργαινα στο juke box, το Alone In Paris στο φορητό κασετόφωνο, κατεβάσαμε τη στάθμη στα ουίσκια κάποιου μπαμπά, παίξαμε ξύλινο, δώσαμε φρούδες ελπίδες σε κορίτσια ότι θα τα ξαναδούμε και νάμαστε τώρα μετά από τρεις ώρες ποδαρόδρομο παγωμένοι αλλά γαμάτοι έξω από το Broadway.Την επόμενη φορά να είναι καλοκαίρι Ψηλέ, τότε, στη χειρότερη να βράσουμε καμιά πλαστική κουτάλα μαζί με τα μακαρόνια και να μείνουμε νηστικοί.

Το Εργαστήρι* τώρα δικαιώνεται

Photo by Smaro Botsa at the heart of  Music Society

Τώρα αυτό δεν το λες ακριβώς συνέντευξη. Πιο πολύ μια κουβέντα μεταξύ φίλων που μπορεί να μην κάνουν παρέα αλλά έχουν αναπτύξει ένα κώδικα και καταλαβαίνονται.Και μια ευκαιρία για μένα να ρωτήσω πράγματα, που δεν θα ρωτούσα όταν πίνουμε ένα καφέ στο μαγαζί, για τη μουσική που αγαπά και παίζει ο Αλέξης.Και μου έμειναν και μερικές απορίες ακόμα. Αυτή η φωτογραφία στο οπισθόφυλλο του πρώτου δίσκου των Blue Jeans είναι τραβηγμένη στο 60ο ? Θα έτρωγα σφαλιάρα αν του έλεγα ότι έχω μια φίλη που το Down At Santa Marina της θυμίζει το Ελένη της Βίσση και εγώ μπορώ να καταλάβω το γιατί?

Ευχαριστώ λοιπόν τον Αλέξη, τη Σμαρώ για τις φωτογραφίες, τον Κώστα για τη τεχνική υποστήριξη και την ομάδα συνεντεύξεων του MS για όλα. Ακούτε τη κουβέντα εδώ.

*Εργαστήρι

"Όταν γεννήθηκα εγώ, έβρεχε."

"Χριστούγεννα είναι να γιορτάζεις μ’ αναμμένα λαμπάκια σε σκοτωμένα δέντρα που φιλοξενούν πολύτιμα δώρα...Θυμάμαι μια μέρα που γιόρταζα και δεν το είπα πουθενά.

Χριστούγεννα είναι λίγες μέρες πριν αλλάξει το τελευταίο ψηφίο στο ημερολόγιο.

Όταν ήμουν παιδί, άλλαξα δωμάτιο. Έκανα δυο μήνες να προσαρμοστώ. Δεν γιορτάσαμε τότε.

Χριστούγεννα είναι όταν ένας κύριος με κόκκινη στολή και άσπρα γένια  μπαίνει από την καμινάδα του σπιτιού σου και σου φέρνει δώρα

Από τότε που πέθανε ο Άη Βασίλης , μου αγοράζω δώρα κάθε τότε.

Χριστούγεννα είναι όταν σου λείπει κάποιος πιο πολύ από ποτέ.

Θυμάμαι κάποια Χριστούγεννα που παρακολουθούσα από το παράθυρο απουσίες να χορεύουν βαλς στο χιόνι..."

Το κείμενο είναι της Μαρίας.

Πες ότι θές, όταν την άκουσα (από σπόντα) να το διαβάζει νόμιζα ότι θα τα μπήξω. Κρατήθηκα όμως, εντάξει είπαμε σχετική οικειότητα αλλά μην τρομάζουμε και τον κόσμο. Της Μαρίας της αρέσει πολύ ένα όχι και τόσο εύθυμο συγκρότημα. 'Ηθελα να της πώ, "Μαρία, αυτό το κείμενο είναι δυνατότερο από όλους τους στίχους του αγαπημένου σου συγκροτήματος μαζί" αλλά της είπα "Μπράβο ρε συ πολύ ωραίο", σήμερα που το διάβασα όμως δεν κρατήθηκα. Καλές γιορτές.

Ολόκληρο θα το βρείς εδώ και τη Μαρία κάθε κυριακή εδώ. Η φωτό παρμένη από εδώ.

Ρημαδιό

Ιωάννου Δροσοπούλου 51

Καθώς γυρνούσα από τον κάδο των σκουπιδιών στη γωνία είδα τον πιτσιρικά να περιμένει έξω από το μαγαζί.

Το παπούτσι βρισκόταν σε τέτοιο χάλι που το κορδόνι περίσσευε από το μπροστινό μέρος, ήταν περασμένο μεταξύ σόλας και ραφής. Δεν τον θυμόμουν αλλά ήταν από αυτά τα παιδάκια με την ευγενικά θλιμμένη φάτσα και το σχεδόν διάφανο δέρμα. Καλημέρα του λέω. "Μήπως ξέρετε που θα βρώ παπούτσια ?" μου απάντησε. Τι εννοείς του λέω, "με έστειλε η μαμά μου να πάρω παπούτσια", εδώ σε έστειλε, "ναι στη Σύρου", και η μαμά σου πού είναι, "σπίτι", ναι αλλά εδώ δεν πουλάμε παπούτσια, "ναι αλλά ξέρεις που έχει?" , πήγαινε στην Κυψέλης πάνω στην γωνία, "πήγα αλλά η κοπελιά μου είπε ότι δεν έχει στο νούμερο μου", πήγαινε στη μαμά σου να την ξαναρωτήσεις."Ξέρεις κανέναν Πάνο", όλο και κάποιον θα ξέρω αλλά το επίθετο του πώς είναι, "τάδε", δεν μου λέει κάτι, είναι μικρός η μεγάλος, "μεγάλος σαν κι'εσένα" δηλαδή πόσων χρονών με κάνεις εμένα, "ε, εξήντα".

Μπαίνω μέσα, έρχεται από πίσω, "τις ταινίες πόσο τις έχετε?" δεν έχουμε ταινίες, μόνο μουσική, "α, μα εγώ είχα πάρει μια ταινία παλιά" σε θυμήθηκα, με τον αδερφό σου ε?, "ναι" αλλά τώρα δεν έχουμε, "τα cd πόσο κάνουν?" τόσο, "α, καλά" που θα πάς τώρα, "να πάρω παπούτσια", για κοίτα στην γωνία πιο κάτω δεξιά είχε ένα μαγαζί αλλά δεν θυμάμαι άν έχει κλείσει, "που, από εκεί?" όχι αριστερά, δεξιά, "ά καλά γειά" και έφυγε.

Καμιά τριανταριά χριστούγεννα πριν, 2-3 δρόμους παρακάτω , στο Studio 51 στη Δροσοπούλου είχα αγοράσει αυτό το σινγκλάκι, τότε που άν είχες 100 δραχμές έμπαινες στο δισκάδικο και έπαιρνες ότι μαλακία έκανε τόσο. Η φάτσα αυτού του Neil είχε πλάκα. Οι τρύπες στα παπούτσια πιτσιρικάδων όχι.

Airport, you've got a smiling face

photo by Timos L

Τα αεροδρόμια πάντα μου προξενούν μελαγχολία.Δεν πα να φεύγεις για διακοπές, να είσαι χαρούμενος, να πηγαίνεις να υποδεχτείς κάποιον που περιμένεις πως και πως, πάντα θα υπάρχει το στοιχείο τον τόσων διαφορετικών ανθρώπων που ποιος ξέρει που πηγαίνουν και από που έρχονται, τι ιστορίες κουβαλάνε στα παράταιρα μπαγκάζια τους. Και πόσες είναι οι πιθανότητες να είναι χαρούμενες αυτές οι ιστορίες? Άν δε,μιλάμε για τη περίπτωση που συνοδεύεις κάποιον για να τον αποχαιρετίσεις, να ταξιδέψει και εσύ επιστρέφεις οδηγώντας μόνος μες τη νύχτα τα πράγματα σοβαρεύουν ακόμα πιο πολύ. Πάλι καλά που είσαι τόσο κουρασμένος που το μούδιασμα κυριαρχεί και οι μηχανική διεκπεραίωση της οδήγησης και των πραγμάτων που πρέπει να κάνεις παίρνουν το πάνω χέρι και τη γλυτώνεις. Ακόμα μια φορά.

Πρίν μας πάρει ο διάολος

Έιναι μια κοριτσάρα που ξεκίνησε χθές το set της στο Vintage School με αυτό και μεταξύ άλλων έπαιξε απο Link Wray μέχρι και το Smash It Up (και τα δυό μέρη παρακαλώ!) και μου έφτιαξε το βράδυ. She goes by the name Sophia Loren που λένε και σύμφωνα με τον κανόνα που λέει ότι όσο περισσότερους κοινούς γνωστούς έχεις με κάποιον στο facebook τόσο λιγότερες είναι οι πιθανότητες να τον ξέρεις πραγματικά, κάποιος από όλους εσάς θα είναι φίλος/η - γνωστός/η της (γιατί αν ήταν κάποιος που τον ξέρω καλά θα μου το είχε σφυρίξει νωρίτερα ότι υπάρχει και παίζει έτσι).Ας της πει άλλο ένα μπράβο λοιπόν. Και εσείς που κανονίζετε εκείνο το surprise party για τα όποια γενέθλια μου να τη φέρετε να παίξει.  Ά! και συγχωρεμένη για το Whole Lotta Love.