Ρημαδιό

Ιωάννου Δροσοπούλου 51

Καθώς γυρνούσα από τον κάδο των σκουπιδιών στη γωνία είδα τον πιτσιρικά να περιμένει έξω από το μαγαζί.

Το παπούτσι βρισκόταν σε τέτοιο χάλι που το κορδόνι περίσσευε από το μπροστινό μέρος, ήταν περασμένο μεταξύ σόλας και ραφής. Δεν τον θυμόμουν αλλά ήταν από αυτά τα παιδάκια με την ευγενικά θλιμμένη φάτσα και το σχεδόν διάφανο δέρμα. Καλημέρα του λέω. "Μήπως ξέρετε που θα βρώ παπούτσια ?" μου απάντησε. Τι εννοείς του λέω, "με έστειλε η μαμά μου να πάρω παπούτσια", εδώ σε έστειλε, "ναι στη Σύρου", και η μαμά σου πού είναι, "σπίτι", ναι αλλά εδώ δεν πουλάμε παπούτσια, "ναι αλλά ξέρεις που έχει?" , πήγαινε στην Κυψέλης πάνω στην γωνία, "πήγα αλλά η κοπελιά μου είπε ότι δεν έχει στο νούμερο μου", πήγαινε στη μαμά σου να την ξαναρωτήσεις."Ξέρεις κανέναν Πάνο", όλο και κάποιον θα ξέρω αλλά το επίθετο του πώς είναι, "τάδε", δεν μου λέει κάτι, είναι μικρός η μεγάλος, "μεγάλος σαν κι'εσένα" δηλαδή πόσων χρονών με κάνεις εμένα, "ε, εξήντα".

Μπαίνω μέσα, έρχεται από πίσω, "τις ταινίες πόσο τις έχετε?" δεν έχουμε ταινίες, μόνο μουσική, "α, μα εγώ είχα πάρει μια ταινία παλιά" σε θυμήθηκα, με τον αδερφό σου ε?, "ναι" αλλά τώρα δεν έχουμε, "τα cd πόσο κάνουν?" τόσο, "α, καλά" που θα πάς τώρα, "να πάρω παπούτσια", για κοίτα στην γωνία πιο κάτω δεξιά είχε ένα μαγαζί αλλά δεν θυμάμαι άν έχει κλείσει, "που, από εκεί?" όχι αριστερά, δεξιά, "ά καλά γειά" και έφυγε.

Καμιά τριανταριά χριστούγεννα πριν, 2-3 δρόμους παρακάτω , στο Studio 51 στη Δροσοπούλου είχα αγοράσει αυτό το σινγκλάκι, τότε που άν είχες 100 δραχμές έμπαινες στο δισκάδικο και έπαιρνες ότι μαλακία έκανε τόσο. Η φάτσα αυτού του Neil είχε πλάκα. Οι τρύπες στα παπούτσια πιτσιρικάδων όχι.

-σχεση / -θλιψη

Η φωτογραφία είναι απο εδώ.

Οι πατούσες των ποδιών του ήταν πιο μαύρες και από αυτές του χαβαλέ που εμφανίστηκε στη προτελευταία απεργία να τρέχει γυμνός κάπου κοντά στο Σύνταγμα.

Πρώτη φορά τον είδα να κοιτάει τη βιτρίνα του μαγαζιού, ντυμένος με βρώμικα ρούχα, αξύριστος, ταλαιπωρία σκέτη, 90% δεν έχω σπίτι. Σκέφτηκα άντε πάλι να δω τι ιστορία θα ακούσουμε" ο μαλάκας. Έφυγε χωρίς να μου μιλήσει. Μετά από κάνα-δυο μέρες νάτος πάλι στη βιτρίνα. Αυτή τη φορά μπήκε μέσα, ευγενικός, μου είπε πόσο του αρέσει η μουσική και οι δίσκοι και πως όταν τα πράγματα γίνουν καλύτερα γι'αυτόν, σίγουρα θα έρθει να ρίξει μια ματιά. Ναι καλά σκέφτηκα. Μετά μου εξήγησε ότι θα του κάνουν κατάσχεση στο σπίτι και "θα ήταν ευγνώμων για οποιαδήποτε μικρή βοήθεια". Τόσο μικρή όσο και αυτή που του έδωσα πριν με ευχαριστήσει και φύγει. Όλα αυτά πριν από δύό-τρείς μήνες.

Περνώντας χθες το βράδυ από τη Φωκίωνος πρόσεξα κάποιον να ψελλίζει κάτι, στεκόταν στο μόνο μέρος που δεν είχε φως εκεί γύρω. Νόμιζα ότι μιλάει μόνος του μέχρι που πέρασα από δίπλα του και άκουσα κάτι σαν "έχω κατάθλιψη".Ήταν αυτός. Μου κόπηκαν τα πόδια αλλά δεν σταμάτησα. Μέχρι να πάω στο σουπερμάρκετ για να πάρω μια κολοσαλάτα και 4 σόδες βούιζε το κεφάλι μου, "έχω κατάθλιψη" σκεφτόμουν. Γυρνώντας πέρασα πάλι από κει να του δώσω την "οποιαδήποτε μικρή βοήθεια".Όταν στάθηκα δίπλα του μου είπε "'έχω κατάσχεση" και του είπα "ευχαριστώ αρχηγέ","εγώ σ'ευχαριστώ", έχω κατάσχεση, έχω κατάθλιψη ότι (δεν) θές ακούς. Δίπλα αυτοί οι μαλάκες οι μπάτσοι που μπαστακώνονται έξω από την αγορά εδώ και κάνα δίμηνο ρουφούσαν φραπέδες.

Κυψέλη - Queens: 4-3

Marky, Joey, Κώστας, Νίκ, Στάυρος, Johnny, Γιώργος. Φωκίωνος  1989

Τον Μάιο του 1989 έκανε κολοζέστη και αφραγκία.Αφραγκία έκανε όλο τον χρόνο άλλα όταν ήθελες τα χρήματα για να αγοράσεις εισητήριο για τους Ramones σε πείραζε πιο πολύ.Καλά τα live με τις εγχώριες μπάντες που αγαπάς (μην σου πώ καλύτερα, όχι απλώς καλά) αλλά ρε γαμώτο σάμπως είχα ξαναδεί πάνκ μπάντα τέτοιου βεληνεκούς? Και χτυπάει το τηλέφωνο μεσημεριάτικα και άντε πρόλαβε το μην ξυπνήσει ο πατέρας σου και είναι ο Σταύρος "έλα ρε είμαι στη Φωκίωνος και είναι οι Ramones σε μια ταβέρνα και τρώνε, έχεις φωτογραφική μηχανή?".Βέβαια, αυτή η φωτογραφία θα άξιζε όσο πενήντα του μεγάλου Σταύρου με τον Σάβατζ & τον Αντίχριστο όταν θα άνοιγε το πορτοφόλι και θα την έδειχνε."Τι λες μωρέ μαλάκα, σίγουρος είσαι? Νίκο έχουμε φίλμ? Κάτσε περνάω απο το μαγαζί να πάρω φίλμ, παίρνουμε τον Μάχο και τον Κωστα & ερχόμαστε"

Και είναι όντως εκεί, στη Θράκα, πάνω απο ένα σκασμό πιατέλες και κάτι μπύρες και πριν προλάβουμε να τους πρήξουμε τ'αρχίδια κάποιος απο τους συνοδούς τους μάς λέει, περιμένετε να τελειώσουν το φαγητό και πριν φύγουν θα βγάλετε φωτογραφίες, λίγο ροκ σταρ μας φάνηκε αυτο,δεν γαμείς οι Ramones είναι και τώρα που το σκέφτομαι σιγά μην μας αφήνανε να κάτσουμε να τσιμπήσουμε και τίποτα.Και περιμέναμε, "ρε μαλάκα οι Ramones στη Φωκίωνος λέμε", "Μην τραβάς τώρα που τρώνε και στραβώσουνε ρε".

Τελειώνει το τσιμπούσι και έρχονται προς το μέρος μας Joey, Johnny & Marky δεν θυμάμαι πως ένιωσα, χαμογελούσαμε όλοι εκτός απο τον Johnny & τον Σταύρο (που εκτός απο στύλ μύτης μοιράζονταν μάλλον και το attitude) και βγάλαμε 2-3 φωτογραφίες και see you tonight, ναι καλά.

Και ενώ γενικά ούτε λέω "τι ωραία που ήταν τότε" & "αχ να ξαναπήγαινα σχολείο"& "εγω στο στρατό...." και "αχ η Κυψέλη πως ήτανε" έδινα ένα χρόνο απο τη ζωή μου για να χτυπήσει το τηλέφωνο και να έιναι μεσημέρι, Μάιος του '89 και να κατέβω με τον Νικολάκη στη Φωκίωνος και να περιμένουμε τους Ramones να φάνε τις μπριζόλες τους στη Θράκα.Και ας μην θυμάμαι σχεδόν τίποτα απο τη συναυλία.

Κυψέλη, Φεβρουάριος 2012, 0°C

Γυρνώντας χτες λίγο πριν τα μεσάνυχτα μετά από την παρουσίαση κι αφού είχαμε πάει με το αυτοκίνητο ως τη Νέα Ιωνία για να αφήσουμε μια φίλη, βλέπουμε στο βάθος της πολυκατοικίας ένα χέρι να κρύβεται στο ντουλάπι-αποθήκη κάτω από το κλιμακοστάσιο και μετά ησυχία. Τα φώτα είναι αναμμένα. Μου φαίνεται απίστευτο. Είναι άνθρωπος εκεί μέσα; Και τί κάνει; Δεν έχει περάσει καιρός από την τελευταία ληστεία στον ηλικιωμένο καθηγητή του πέμπτου, έναν κοσμοπολίτη Ουάιλντ που δίδασκε στη Χαϊδελβέργη. Όσα διαμερίσματα δεν έχουν πόρτα ασφαλείας τα έχουν ανοίξει, ενώ τον τελευταίο μήνα τα υπόγεια υπενοικιάζονται. Οι έλληνες ιδιοκτήτες των διαμερισμάτων δηλώνουν πως δεν ενδιαφέρονται αν μένει ένας ή δέκα εφόσον αυτοί πληρώνονται. Ο ιδιοκτήτης δε στο διαμέρισμα του καθηγητή αρνήθηκε να αλλάξει την σπασμένη πόρτα και ο κύριος Γ. σκέφτεται να μαζέψει την αλληλογραφία του και να επιστρέψει μετά από δεκαετίες στην αδερφή του, στην Πάτρα. Αλλά, αυτός ο εκπληκτικός άνθρωπος, ένας μάστερ των διαφορικών εξισώσεων, είναι άλλη ιστορία. Ανεβαίνουμε πάνω, η Βάσια μού λεει να προσέξω. Χτυπώ στον διαχειριστή. Κατεβαίνουμε. Μέσα στο ντουλάπι, πάνω στα κουτιά με τα χριστουγεννιάτικά είναι κουλουριασμένος ένας τύπος. "Τί κάνεις εδώ;" Δείχνει ακίνδυνος, μιλάει ελάχιστα ελληνικά και λίγα αγγλικά. 


Από το ισόγειο όπου μένουν οι Λιβεριανοί (άλλη ιστορία αυτοί οι ευγενικοί Μπομπ Μάρλεϋ) βγαίνουν να δουν, δείχνουν έκπληκτοι, δεν τον ξέρουμε λένε, στα άλλα διαμερίσματα δύο οικογενειών Αλβανών τα φώτα ανοίγουν αλλά κανείς δεν βγαίνει. "Όχι αστυνομία, σε παρακαλώ, σε παρακαλώ, σε παρακαλώ", λεει ο νεαρός, μάλλον Αιθίοπας, που δεν δείχνει ιδιαίτερα ταλαιπωρημένος αλλά είναι κατατρομαγμένος και δεν προσπαθεί καν να τρέξει να φύγει. Ο διαχειριστής παίρνει την αστυνομία όσο μιλάει με τους Λιβεριανούς. Σε ελάχιστα λεπτά έρχεται ένα περιπολικό με τρεις μπάτσους στην ηλικία του Α. Οι Λιβεριανοί έχουν ξαναμπεί στο διαμέρισμά τους. Τον ρωτούν αν έχει χαρτιά και πώς βρέθηκε εδώ. Πρώτη έκπληξη: Ο επικεφαλής της ομάδας ξέρει πολύ καλά αγγλικά αλλά δεν του χρειάζονται. Ο Α. βγάζει τα χαρτιά του. Έχει ένα σακίδιο και μια σακούλα σουπερμάρκετ με εσώρουχα. "Πού είναι το σπίτι σου;" Ήρθε από την Θράκη, λεει. "Τράκι". Σήμερα έφτασε με το λεωφορείο και κάπου σ' αυτόν τον δρόμο μένουν οι φίλοι του, έτσι του 'παν. Βρήκε ανοιχτά και μπήκε. Ο Α. λεει μπος αντί για bus και ο αστυνομικός προς στιγμήν αλαφιάζει. Ήρθε από τη Θράκη με το μπος στους φίλους του. "Σ' αυτόν τον δρόμο; Τηλέφωνο έχουν; Δεν μπορείς να μείνεις εδώ". Το εδώ είναι ένα ντουλάπι με χριστουγεννιάτικα. Στην πολυκατοικία υπάρχουν τρία διαμερίσματα άδεια, οι γέροι ένας ένας φεύγουν. Η μία γριά πέθανε κανα τρίμηνο πριν στα ενενήντα της και η κόρη της που μένει αλλού θέλει να το πουλήσει για να βρει ισόγειο που θα βολεύει την ανάπηρη εγγονή. Αλλά κανείς δεν αγοράζει εδώ. Άλλη ιστορία. 


Δεύτερη έκπληξη: οι δυο μπάτσοι είναι φιλικοί και έχουν πάρει μια γκριμάτσα απογοήτευσης. Ο τρίτος έχει το νου του στο περιπολικό. Τους ρωτάω αν μπορούν να τον πάνε στις δυο Λέσχες Φιλίας. Ο επικεφαλής μού λεει ότι δεν έχουν χώρο. Ο δεύτερος μιλάει στο τηλέφωνο με το Τμήμα και λεει "αναγκαστικά εκεί". Στον ασύρματο του τρίτου ακούγονται ανά δέκα δευτερόλεπτα, οικογένεια κλεισμένη στο Παγκράτι, ληστεία Μαρκόπουλο και καμιά ντουζίνα άλλα που έμοιαζαν ρουτίνα. "Επειδή έξω έχει κρύο θα έρθεις μαζί μας στο τμήμα να μείνεις το βράδυ, εντάξει;" Ο διαχειριστής ρωτάει τον επικεφαλής "σαν αστυνομία τί υποτίθεται ότι πρέπει να κάνεις; που θα μείνει;" Απαντάει "σαν άνθρωποι. Δεν μπορούμε να τον αφήσουμε έξω". Ο Α. έχει ηρεμήσει κάπως αλλά από την υπερένταση μπερδεύεται με τη σακούλα και κοιτάει στο ντουλάπι μήπως έχει ξεχάσει κάτι στο χριστουγεννιάτικο δέντρο. Ο άλλος αστυνομικός του τη μαζεύει, ρωτώντας "ok; Έχασες κάτι;" Βγάζω ό,τι είχα στην τσέπη δέκα δεκαπέντε ευρώ και τα δίνω στο διαχειριστή να τα δώσει στον Α. Τα ψιλά, κάτι δίευρα, τα είχαμε δώσει στη Σταδίου σε έναν άστεγο που ήρθε παραπατώντας από τον Ιανό, λέγοντας "πειναω" και στον τύπο που είχε στρώσει κουβέρτες έξω από την Εμπορική στην Κοραή και μια παρέα πριν απο μας μόλις του είχαν αφήσει δυο σάντουιτς. Τα τελευταία λεφτά μας.


 Ο Α. έχει την προσοχή του στον δεύτερο μπάτσο και στα πράγματά του, "οk". Φαίνεται να νιώθει τα πάντα και τίποτα, ίσα που στέκεται, φοράει τζην και αθλητικό μπουφάν, τα μαλλιά του είναι ράστα. Γυρίζει και μου απλώνει το χέρι. Δυνατή χειραψία. "God bless you", μού λεει, κάνοντας αυτή τη μικρή αγχωμένη κίνηση υπόκλισης και φεύγουν όλοι με σκυμμένα κεφάλια. Σκυμμένα, όμως. Δεν μάθαμε ποτέ το όνομά του. Ουίσκυ και περισυλλογή.


Το κείμενο είναι του Αδάμ. Θεώρησα ότι δεν έπρεπε να "ξεπεραστεί" ώς ένα απλό status update στο FB.Τού είχα πεί παλιότερα να φτιάξει ένα blog γιατί είναι κρίμα αυτά που γράφει να "χάνονται".Δεν έφτιαξε.Μόνο που έφτιαξε μαζί με καμιά 20αριά άλλους ένα περιοδικό.


Η φωτογραφία είναι του Λεμονοστίφτη απο μια άλλη Κυψελιώτικη ιστορία.Το βίντεο το είχα βρεί πριν μερικούς μήνες στην Lifo.Ο τίτλος "Κυψέλη, Φεβρουάριος 2012, 0°C" δώθηκε απο εμένα.