The Kindness Of Strangers

"Καλημέρα, απο το ιντερκοντινένταλ σας καλώ, είναι εδώ ένας πελάτης και θέλει να έρθει στο κατάστημα σας, που ακριβώς βρίσκεται?"

Για να δουμε τι ψάρια έπιασε το ίντερνετ σκέφτηκα.Το ζευγάρι που ήρθε μετά απο καμιά  ώρα ευγενικό & χαμηλών τόνων αφού ξεσκόνισε (κυριολεκτικά) τους δίσκους στο πατάρι και διάλεξε 5-6 και ένα cdάκι, ήρθε να πληρώσει και είπα να ρωτήσω αν είναι έδω για διακοπές κλπ.

"Όχι, είμαι εδώ με τους  Red Hot Chili Peppers" Α, λέω εγώ, είσαι road crew ? "Όχι, μαγειρεύω για όλο το road crew, είχα ξανάρθει με τους R.E.M. πριν κάτι χρόνια" Μπράβο, κουραστική δουλειά αλλά ωραία συμφωνήσαμε και πήγαν δίπλα στο κολόμπαρο να πιούν δυο μπύρες.Κυψέλη, the full monty.Πριν φύγουν μου λέει ο τύπος "άν βρώ δυό προσκλήσεις θα ήθελες να έρθεις αύριο?" Ευχαριστώ, δεν είναι ανάγκη, και μόνο που το σκέφτηκες μου φτάνει, να είσαι καλά κλπ

Χτυπάει το τηλέφωνο Τρίτη πρωί λοιπόν και είναι ο Χιού...

Το οτι θα βαρεθώ το θεωρούσα σχεδόν βέβαιο. Απο την άλλη, όταν κάποιος που ξέρεις μόλις μισή ώρα σου βρίσκει δυο εισιτηριάκια και σου λέει "πέρνα απο το box office να τα πάρεις" θεωρώ οτι θα αποτελούσε μέγιστη αγένια και μαλακία να αρνηθώ.Αφήνουμε λοιπόν το αυτοκίνητο στον Περισσό και πέρνουμε τον ηλεκτρικό μαζί με τις υπόλοιπες σαρδέλες και προορισμό ΟΑΚΑ.Μέσος όρος ηλικίας βαγονιού τα 16.Ακολουθόντας κάτι ακατανόητες φωνές απο ντουντούκες που εγώ μετέφραζα ώς "Μπύρες ευθεία" φτάσαμε στο box  office.Αφού περίμενα 10 λεπτα στο ταμείο που έγραφε guest list πληροφορήθηκα ότι και 10 χρόνια να περίμενα εκεί εισιτήριο δεν θα έβλεπα και έπρεπε να πάω να στηθώ για μισή ώρα μαζί με αυτούς που είχαν κάνει κρατήσεις εισητηρίων online πίσω απο έναν Κύπριο που γαμοστάβριζε κάθε 2 λεπτά.Άξιζε κατα μία έννοια η αναμονή όταν απάντησα "απο το group" στην ερώτηση "απο ποιόν έισαι στη λίστα?" και το group είναι οι Peppers. Γιατί οι Peppers θα είναι πάντα Peppers ακόμα και αν ο ήχος τους έχει γίνει πολύ ουδέτερος με τον νέο κιθαρίστα..

Photo by Lina of the Second Hand Bliss fame

Μπαίνουμε λοιπόν και στρωνόμαστε στη κερκίδα που απο ότι κατάλαβα προωριζόταν κατα κύριο λόγο για τους υπαλλήλους της κοσμοτέ και διάφορους άλλους κερδισμένους διαγωνισμών και guests και γενικά τσαμπατζήδων που δεν έχασαν την ευκαιρία.Βλέποντας και έναν χουντόγερο μετα της συζύγου να κάθονται δυο θέσεις πιο μπροστα έμεινα ήσυχως ότι ίσως δεν χρειαστεί κάν να σηκωθώ απο το κάθισμα.Υπολόγιζα χωρίς τον καραφλάκια με το κινητό που ήθελε να κινηματογραφίσει όλο το live ο κόπολλα.Φαντάζομαι, με θαυμαστά αποτελέσματα. Κουτσά στραβά καθιστός την έβγαλα, αλλά μερικά κινητά ευχαρίστως θα τα προωθούσα στα άδυτα των ιδιοκτητών τους.Και θα τα καλούσα μετά κιόλας.Θα μου πείς, καλά σε live πήγες, να κάτσεις σε ένοιαζε? Ε, ναι, αφού δεν είμαι με παρέα 10 άτομα να κάνουμε τους νέους, αφού αρνούμαι να στηθώ σαν τον ταλαίπωρο στην ουρά του ικα για κάτι που η χάϊνεκεν ονμάζει και πουλάει ώς μπύρα και αφού το μεγαλύτερο μέρος της συναυλίας ήταν βαρετό, ε, ναι να κάτσω ήθελα.

Και τώρα η σχιζοειδής προσωπικότητα μου θα αναλάβει να σας εξηγήσει γιατί οι RHCP ήταν ψιλοβαρετοί και μάπα συναυλία και παράλληλα να με πείσει γιατί αυτό ακριβώς είναι & κάνουν τα συγκροτήματα που παίζουν σε γήπεδα και πώς να γίνει, όποιος πλέρωσε καλώς έκανε και να μήν αισθάνεται άσχημα ούτε να του φταίνε οι Peppers.(Αν και νομίζω οτι οι περισσότεροι μια χαρά θα πέρασαν).Ο κιθαρίστας που παίζει τώρα μπορεί να είναι καλός, χρυσός, βιρτουόζος και multi-instrumentalist που λέει και το discogs αλλά κάνει τη μπάντα να ακούγεται αλλιώς.Πιο mainstream, πιο αρένα.Το οποίον άν είσαι συναισθηματικά δεμένος με το γκρούπ και τον ήχο του σε ενοχλέι.Εμένα δηλάδη.Άντε έκανα μια παραχώρηση και λέω, εντάξει μπορεί και ο Ναβάρο να μην ήταν Frusciante αλλά ήταν Ναβάρο.Αυτού του καινούργιου δεν μου κάθεται ο ήχος.Ο κυρ Antonyς με τη μουστάκα του κάτι μεταξύ Freddie Mercury & αυτου του λατίνου ηθόποιου που όλοι ξέρουν αλλά κανείς δεν θυμάται το όνομα του και με φωνητικές ικανότητες που ήταν πιό κοντά στον δεύτερο παρά στον πρώτο (στα πρώτα τραγούδια τουλάχιστον) δεν με ενθουσιάσε.Όταν επαιξαν το Californication αναρωτήθηκα αν το είχαν παίξει και νωρίτερα, πράγμα που δεν είχε συμβεί αλλά εμένα μου λέει οτι έχουν "ουδετέρεψει" λίγο.Έτσι, πλήν των αργών κομματιών και του Higher Ground (με το οποίο σείστηκε το στάδιο βέβαια, όχι απο τις φλωράντζες που τσιρίζανε στα "γνωστά" τραγούδια αλλά απο το πώς έπαιζε ο Flea & o Chad, οι δυό λόγοι δηλαδή για τους οποίους άξιζε χθές κανείς να βρίσκεται στο ΟΑΚΑ-τέτοιο rhythm section και τέτοια μανία στο παίξιμο δεν βλέπεις συχνά), όλα τα υπόλοιπα τραγούδια ήταν λιγο σαν χλιαρή σούπα.Την τρώς αλλά δεν τη φχαριστιέσαι.

Πιο "μουσικά" & ωραία τα λέει ο χίτλερ.

Πολύ χάρηκα που είδα τον Λάκη.

 Έιχα να δω τον Λάκη πάνω απο 20 χρόνια.Τον είδα σήμερα στο μαγαζί ενός γνωστού μου.Γνωστού που στις τελευταίες εκλογές μου είπε "Γιώργο εγώ θα στο πω το κρίμα μου, ψήφισα χρυσή αυγή".Όχι για να ξεβρωμίσει ο τόπος αλλά για να "μπούν στη βουλή και να πλακώσουν τους απατεώνες στο ξύλο".

Ο Λάκης στη δεκαετία του '80 ήταν εξέχουσα προσωπικότητα μεταξύ των εφήβων της παραλίας Μαραθώνα.Όλοι ήθελαν να κάνουν παρέα μαζί του, ήταν πάντα χαμογελαστός, μέσα σε όλα, μαγκάκος χωρίς να είναι μαλακάκος, είχε και ένα μικρό μηχανάκι, χόρευε break dance στα μάρμαρα του Τουριστικού και όταν έμπαινε στα ηλεκτρονικά ξεχώριζε.Ήταν μαύρος.Τότε που το να είσαι μαύρος στον Μαραθώνα παρέπεμπε στην Αμερική, στο Μπρόνξ και στο Beat Street.Και όχι στην Αφρική ή την Ασία.Γιατί, όλοι μαύροι είναι.Και οι μαύροι είναι όλοι ίδιοι.

Ο Λάκης σήμερα ήταν με τον γιό του.Που άν και δεν το'χω με τα καλολογικά & τα μικρά παιδάκια και ζαλίζομαι με τα "κουτσούνια" και τα "κουκλιά" οφείλω να παραδεχτώ ότι είναι όμορφος.Όπως όλοι οι μιγάδες που έχω συνάντησει.Και ενώ ο γνωστός μου και εγώ και όλοι μας θέλαμε να είμαστε 2-3 χρόνια μεγαλύτεροι για να είμαστε στη παρέα του Λάκη, ο γιός του φίλου μου θα μεγαλώσει  μαθαίνοντας πως να μισεί και να περιφρονεί τον γιό του Λάκη.Άν όχι επειδή είναι μιγάς, επειδή ο πατέρας του είναι μαύρος.Πιό πολύ χάρη σε αυτούς που ψήφισαν για να πέσει ξύλο στη βουλή παρά σε αυτούς που ψήφισαν για ν ξεβρωμίσει ο τόπος.

Surreal phone calls with my mom

Bronx backyard (c) Will Sherman

-We are going to New York tomorrow & we will be back on Wednesday

-Ah, nice, have a nice trip

-Thanks, would you like us to bring you something ?

-Nah, thanks

-Isn't there something that you have in mind?

-An apartment

-Central Park view?

-Nah, Bronx will do

Και με το ξημέρωμα θα γυρίσω.

Μες'τη νύχτα γυρνάω στους δρόμους της Κυψέλης και ψάχνω για ξεκλείδωτα αυτοκίνητα, είμαι τυχερός γιατί βρίσκω αυτο το αρχαίο Peugeot με τα κλειδιά πάνω στη μίζα.Το παίρνω και γυρνάω, Παξών,Σπετσών,Καυκάσου,Σκοπέλου,Λαχανά, Πεδίο Άρεως,Φινόπουλου, Γκύζη.Σαν να μη τρέχει τίποτα, τα προβλήματα μας λυμένα και εγώ βολτάρω στο Παρίσι του '60, άν κάπνιζα κιόλας θα ήμουν άρχοντας.Αλλα ούτε πίνω.Και ταίριαζε ένα ουισκάκι τώρα.Με δανεικό αμάξι πρέπει να προσέχεις.Και καμιά τρομπέτα ταίριαζε αλλά ο μπάρμπας διαθέτει μοναχά 8-track.Φτάνω Λυκαβητό, αράζω λίγο και σκέφτομαι μήν με τσιμπήσουν τίποτα μπάτσοι με την αρχαιολογία.Κατεβαίνω την Αλέξάνδρας και πριν ξημερώσει βρίσκω θέση και το παρκάρω κάπου κοντά στο σημείο απο όπου το πήρα.Σε λίγα βράδια θα με πιάσει πάλι η τρέλλα, θα ξεπεράσω το φόβο, θα γλιστρήσω έξω απο το σπίτι μες'τη νύχτα και θα το ξαναπάρω.Χωρίς να με πάρει χαμπάρι κανένας.Μέχρι τότε θα περνάω από δίπλα του και θα ελέγχω οτι βρίσκεται εκεί και με περιμένει.

Και άν στο μεταξύ οι μνηστήρες είχαν ξεκοκαλίσει την Πηνελόπη?

Η πρώτη μου επαφή με τα fanzines έγινε στον Ελέυθερο Τύπο.Έιχε ρίξει την ιδέα ο Ν. "Πάμε ρε μια μέρα στον Ε.Τ. ,μου είπε ο Γ. ότι έιναι αναρχικό βιβλιοπωλείο."Και πήγαμε, και μαζί με τον Μπακούνιν τσίμπησα και Το Παπάρι, Το Ηλεκτρικό Μαχαίρι & τον Πανικό.Και πήρα την απόφαση να γράψω στον Ηλία που έβγαζε το Μαχαίρι. Τον γνώρισα στα τέλη του '80.Αλληλογραφούσαμε και ανταλάσσαμε κασσέτες, fanzines, βιβλία, απόψεις και ότι γνώση είχε ο καθένας περι "underground".Πρώτη φορά βρεθήκαμε στην Αθήνα, "Θα πάω να δω το Henry:Portrait of a serial killer θέλεις να έρθεις?".Βρεθήκαμε έξω απο τον κινηματογράφο, νομίζω το Άστυ, κάτι μου είχε φέρει, κάτι κασσέτες είχα και εγώ γι'αυτον.Μετα ήπιαμε κανα δυο μπύρες στον πεζόδρομο και "θα τα πούμε".Τα λέγαμε γραπτώς τακτικότατα και ξανασυναντηθήκαμε στη Villa, βγάζει το ένα t-shirt που φορούσε πάνω απο κάνα-δυο ακόμα "που να τα κουβαλάω" και μου το έδωσε. Ήταν αυτο που είχε βγάλει (μαζί με Το Κτήνος νομίζω) και είχε τυπωμένο ένα απόσπασμα απο το Crash του Ballard. Το έλιωσα.Η αλληλογραφία αραίωσε, χαθήκαμε και βρεθήκαμε πάλι μετα το 2000, μου έστειλε ένα e-mail και παρακολουθούσα που και που πράγματα με τα οποία καταπιανόταν (όπως το AlternativeFactor & τα άρθρα του στο fanzines.gr).Πρίν 3-4 χρόνια πέρασε απο το μαγαζί, τα είπαμε, πήρε κάτι δισκάκια, του έκανα δώρο και μια Siouxsie και "θα τα πούμε". Δεν θα τα πούμε όμως. Χθές, τυχαία, έμαθα ότι δεν είναι πια μαζί μας. Υλικά. Πνευματικά δεν μπορεί παρά να είναι για πάντα μαζί με όσους πορεύτηκε μέσα απο τα φανζίνς, απο τη μουσική, την αίσθηση του χιούμορ.Με εμένα που μου έδειξε δυό τρόπους για να κάνεις ένα δυό πράγματα μόνος σου και να αλλάξεις τη ζωή και τη πραγματικότητα σου μέσα απο ένα δωμάτιο.Να'σαι καλά Ηλία.

Άνοιξα μιά και μπήκα

 Υπήρχαν αρκετοί λόγοι για να σιχαθώ τους Doors πρίν προλάβω να τους ακούσω καλά-καλά.Μεταξύ άλλων ήταν το αγαπημένο συγκρότημα της αδερφής μου, τα πόστερ τους τα έβλεπες σε όλα τα εφηβικα δωμάτια, το λόγκο γραμμένο σε όλες τις στρατιωτικές τσάντες, έπρεπε να τους γουστάρεις ρε παιδί μου - τί μαλάκας είσαι. Πάνω απ'όλα  όμως ήταν αυτοί που άκουγαν ΜΟΝΟ doors, είχαν 3 δίσκους ΜΟΝΟ doors, ήξεραν 5 στοίχους ΜΟΝΟ doors και σου ζάλιζαν τα αρχίδια μεταξύ άλλων & με τους doors.Και καλά να είσαι κορίτσι, αν στα 15 έβαζα τέτοιου είδους κριτήρια, βράστα, δεν θα μιλούσα με καμία.Τα αγόρια όμως? "Μονο ο Τζίμ ρε φίλε έχει γράψει τέτοια πράγματα" φυσώντας το καπνό απο τα κάμελ πάνω απο τη φράντζα".Άι σιχτίρ.Χώρια και το urban legend που κάποιος "συνάντησε τους γονείς του Μόρισον στη Ρόδο-Κώ-Κρήτη-Κάτω Πατήσια" και μόλις τους είπε πόσο γουστάρουμε ντόρς στην ελλάδα, του είπαν "δεν είχαμε ιδέα οι άλλοι τρεις ντορς δεν μας δίνουν ούτε ένα πενηνταράκι απο τα δικαιώματα" άδικε κόσμε.Τέτοια ήταν η φάση με τους Doors που ακόμα & εγώ σε ηλικία πρώτη γυμνασίου όταν κατεβήκαμε για πρώτη φορά στο Δισκάδικο της Αθηνάς το L.A Woman πήγα και πήρα σαν το γίδι και κάνα μήνα αργότερα μια μπλούζα doors απο ένα δισκάδικο στη Ζακύνθου. 

 Υπάρχει όμως ένας λόγος που θα τους αγαπάω για πάντα.Ένα απόγευμα που γυρίζαμε απο μπάνιο στο Γάνεμα και μόλις έπαιξαν οι πρώτες νότες του riders on the storm απο το κασσετόφωνο άρχισε να ψιλοβρέχει και ο σκαραβαίος ήταν το όχημα για την άλλη διάσταση.Αυτή που δακρύζεις γιατι λές "ρε μαλάκα συμβαίνουν τέτοια πράγματα?".

Κυψέλη - Queens: 4-3

Marky, Joey, Κώστας, Νίκ, Στάυρος, Johnny, Γιώργος. Φωκίωνος  1989

Τον Μάιο του 1989 έκανε κολοζέστη και αφραγκία.Αφραγκία έκανε όλο τον χρόνο άλλα όταν ήθελες τα χρήματα για να αγοράσεις εισητήριο για τους Ramones σε πείραζε πιο πολύ.Καλά τα live με τις εγχώριες μπάντες που αγαπάς (μην σου πώ καλύτερα, όχι απλώς καλά) αλλά ρε γαμώτο σάμπως είχα ξαναδεί πάνκ μπάντα τέτοιου βεληνεκούς? Και χτυπάει το τηλέφωνο μεσημεριάτικα και άντε πρόλαβε το μην ξυπνήσει ο πατέρας σου και είναι ο Σταύρος "έλα ρε είμαι στη Φωκίωνος και είναι οι Ramones σε μια ταβέρνα και τρώνε, έχεις φωτογραφική μηχανή?".Βέβαια, αυτή η φωτογραφία θα άξιζε όσο πενήντα του μεγάλου Σταύρου με τον Σάβατζ & τον Αντίχριστο όταν θα άνοιγε το πορτοφόλι και θα την έδειχνε."Τι λες μωρέ μαλάκα, σίγουρος είσαι? Νίκο έχουμε φίλμ? Κάτσε περνάω απο το μαγαζί να πάρω φίλμ, παίρνουμε τον Μάχο και τον Κωστα & ερχόμαστε"

Και είναι όντως εκεί, στη Θράκα, πάνω απο ένα σκασμό πιατέλες και κάτι μπύρες και πριν προλάβουμε να τους πρήξουμε τ'αρχίδια κάποιος απο τους συνοδούς τους μάς λέει, περιμένετε να τελειώσουν το φαγητό και πριν φύγουν θα βγάλετε φωτογραφίες, λίγο ροκ σταρ μας φάνηκε αυτο,δεν γαμείς οι Ramones είναι και τώρα που το σκέφτομαι σιγά μην μας αφήνανε να κάτσουμε να τσιμπήσουμε και τίποτα.Και περιμέναμε, "ρε μαλάκα οι Ramones στη Φωκίωνος λέμε", "Μην τραβάς τώρα που τρώνε και στραβώσουνε ρε".

Τελειώνει το τσιμπούσι και έρχονται προς το μέρος μας Joey, Johnny & Marky δεν θυμάμαι πως ένιωσα, χαμογελούσαμε όλοι εκτός απο τον Johnny & τον Σταύρο (που εκτός απο στύλ μύτης μοιράζονταν μάλλον και το attitude) και βγάλαμε 2-3 φωτογραφίες και see you tonight, ναι καλά.

Και ενώ γενικά ούτε λέω "τι ωραία που ήταν τότε" & "αχ να ξαναπήγαινα σχολείο"& "εγω στο στρατό...." και "αχ η Κυψέλη πως ήτανε" έδινα ένα χρόνο απο τη ζωή μου για να χτυπήσει το τηλέφωνο και να έιναι μεσημέρι, Μάιος του '89 και να κατέβω με τον Νικολάκη στη Φωκίωνος και να περιμένουμε τους Ramones να φάνε τις μπριζόλες τους στη Θράκα.Και ας μην θυμάμαι σχεδόν τίποτα απο τη συναυλία.