Grab a zebra by the tail

Cruel Candy

Στην εποχή που'χαμε 10 δίσκους και 30 κασσέτες προλαβαίναμε μεσα σε μια βδομάδα και ακούγαμε όλη μας τη δισκοθηκή τουλάχιστον μια φόρα, μερικες κασσέτες όμως προλάβαιναν να παίξουν λιγάκι παραπάνω. Η συλλογή της Hybrid Gyrations Across The Nations που μου θύμισε ένας φίλος σήμερα καλή ώρα.Πέραν του ότι δεν είχε ούτε ένα τραγούδι μάπα, είχε το Slave Girl των Lime Spiders.Μαλάκαααα.....Ανάθεμα και άν έπιανα τους μισούς στίχους που έφτυνε ο Mick Blood.Τι ήταν αυτό το πράγμα? Και πως γίνεται να αισθάνομαι το ίδιο όποτε το ακούω μετά απο 30 χρόνια?

Η συλλογή αυτή πάνως ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για τα ακούσματα που έχω ακόμα και τώρα.Βιετνάμ, μοικανοί, τρελλοί, τριπάκια, Αυστραλοί,πάνκηδες και καουμπόυδες ατάκτως ερριμένοι.Όπως πρεπει.

photo:Iro Liatou

skirts:Cruel Candy

Note to self

Στην αρχή αυτής της προεκλογικής περιόδου ήμουν πεπεισμένος ότι δεν θα ψηφίσω.Ως συνήθως*. Αυτα με τα οποία είμαι κοντά τόσο ιδεολογικά όσο και με την καρδιά μου δεν θα επιτευχθούν με εκλογές,ούτε τα πρεσβέυει κανένα κόμμα ή παράταξη. Δεν ήλπιζα ποτέ σε οτιδήποτε, αλλαγή, διορισμό, νομιμοπoίηση, επιδότηση, χαρτζιλίκι. Ιδια συμπεριφορά έχω εισπράξει από τον κρατικό μηχανισμό είτε όταν φόραγε "σοσιαλιστική" προβιά είτε φιλελεύθερο κουστούμι. Έιναι όμως κάνα δυο μέρες όμως που με τρώει λίγο το αν τελικά θα κάνω τον κόπο.

Βρήκα λοιπόν τη λίστα με τα κόμματα και ξεκίνησα αφαιρώντας :

Τα προφανή: Πασοκ, ΝΔ, ΚΚΕ, Λαος, Ότι έχει 2-3 αρχικά και πάνω + σφυροδρέπανο ή/και γαρύφαλλο, Δημαρ, Δράση, Κοινωνική συμφωνία, χρυσή αυγή, ΟΧΙ, Καμμένος, Ντόρα.

Τα "τι είναι αυτά" : Συνεχιστές Καποδίστρια,Φιλελεύθεροι, Αξιοπρέπεια, Σύνδεσμος εθνικής ενότητας, περιφερειακή αστική ανάπτυξη, εθνική ελπίδα, χαρίζω οικόπεδα, τυραννοκτόνοι, φίλοι του ανθρώπου, Δημοβούλιο, Δημιουργία ξανά,Παναθηναϊκό κίνημα .

Τα "λίγα" : Πειρατές, Οικολόγοι Πράσινοι, Δεν πληρώνω, Ανταρσύα, Λεβέντης.

Μας μένουν Σύριζα & Βεργής.

Λοιπόν η λογική λέει ότι αν όντως θέλεις να (την) σπάσεις (σ)τον δικομματισμό πας και ψηφίζεις Σύριζα. Που και κόσμο έχει και δεν κάνει την πάπια περί ανάληψης κυβέρνησης. Και μόνο που είδα πανό του σύριζα στη μεσογείων με τις λέξεις "αριστερή εξουσία" φτάνει. Δεν έχει τόση σημασία αν είσαι αριστερός, αν συμφωνείς με το πρόγραμμα ή αν σου αρέσει η χωρίστρα του Τσίπρα. Το μόνο που έχει σημασία είναι αν σε ενδιαφέρει να ψηφίσεις. Χωρίς μεγάλες προσδοκίες και χωρίς να πέφτεις στη παγίδα των ξεβρασμένων από τα γνωστά πτηνοτροφία στέφανων μάνων και λοιπών λογικών νοικοκυραίων που μόλις προσγειώθηκαν στην ελλάδα με αλεξίπτωτο.

Εγώ πάλι ακόμα σκέφτομαι ότι μια ψήφο στον Βασίλη τον Λεβέντη την χρωστάω. Δεν τον πήραν και τα χρόνια βέβαια, μπορεί να περιμένει.


*Έχω ψηφίσει ελάχιστες φορές, μιά φορά την αδερφή μου σε δημοτικές εκλογές,τον Τσίπρα στις δημοτικές,τον Κοροβέση (Σύριζα) & τον Κουτσούμπα (Οικολόγοι) σε εθνικές και Πορτάλιου / Καμίνη σε δημοτικές.Για τον Καμίνη ντρέπομαι.

Αντί συγγνώμης

Πρέπει να πηγαίναμε δευτέρα ή τρίτη λυκείου, είχαμε ένα συμμαθητή που έμενε στο Κεφαλάρι, σπίτι φάση αμερικάνικη πρεσβεία, επιβλητικό, με εσωτερικό κήπο για τη γάτα και απ'εξω αυλή για τον σκύλο και κολόκρυο.Το ψυγείο και μόνο πρέπει να ήταν όση η κουζίνα του σπιτιού μου.Η παρέα εκείνη τη μέρα δεν ήταν και πολύ του ποτού, καλά παιδιά όλοι, για λιωσιμο σε εισόδους πολυκατοικιών, τράκα στη φωκίωνος και ξύπνημα την άλλη μέρα με κενό μνήμης ούτε λόγος.Γι'αυτά υπήρχαν οι εξωσχολικοί και οι μεγαλύτεροι.

Η μαλακία πήγαινε σύννεφο ώς συνήθως.Σαλόνι μέγεθος αίθουσας αναμονής ΚΤΕΛ, εμείς στον κανάπε-γωνία (μόνο σε βιτρίνα στη Πατησίων είχα δει ) και στην άλλη πλευρά στο πάτωμα πάνω σε μαξιλάρια (κάνα δυο απο τα οποία είχαμε φροντίσει να τους παρέχουμε εμείς-χωρίς να μας ζητηθεί) η αδερφή του συμμαθητή, μιά φίλη της και ένας φλώρος που γρατζουνούσε μια κιθάρα.Δεν θυμάμαι τι έπαιζε, τα κορίτσια τα είχε μαγέψει πάντως.Εμάς πάλι όχι, μετά απο λίγη κοροϊδία και χάχανα τους αφήσαμε στην ησυχία τους.

Δεν ξέρω αν μου το χρώσταγε απο τότε αλλά δεν είναι λίγες οι φορές που o "φλώρος" με έχει κάνει να βουρκώσω.

Πλατεία Αμερικής 1990

Η οθόνη για πρώτη και τελευταία φορά βλέπει το φως της ημέρας.

Είχαμε πάει να δούμε το Wild At Heart στο Άττικα, απογευματινή παράσταση.Άδειος ο κινηματογράφος και δυό σειρές πίσω καθότανε ο Ζανό Ντανιάς, μόνος του, έτρωγε πατατάκια και φορούσε ένα πουκάμισο Alchemy που ζαχάρωνα και ποτέ δεν αγόρασα επειδή τα ποτά και οι δίσκοι είχαν προτεραιότητα.

Κάτι πήγε στραβά

Ο Ά. έκανε interview σε κάτι κοριτσάκια 16-17 χρονών μέσα σε ένα υπόγειο πεθαμένων γέρων. Όλο χαλιά, βαριά έπιπλα, σκόνη και κλεισούρα.Αυτός τις ήθελε για δουλειά με υπολογιστή και μια του έλεγε "ξέρω καράτε" και έκανε πιρουέτες και ρυθμική γυμναστική για να τον ψήσει. Εγώ στεκόμουν σε μια άκρη, δεν ήμουν και πολύ καλά, μια από τις πιτσιρίκες ήρθε και με αγκάλιασε από πίσω σε στύλ άνετοι ερασταί και μου λέει "έλα μωρέ, δεν είναι τίποτα, θα πηδηχτούμε και μετά δεν τρέχει και τίποτα". Δεν πάει έτσι της λέω, "είσαι κλαμένος?" μου λέει.

Έσκασα εκεί μέσα και βγήκα έξω, δέν ξέρω πώς σε συνάντησα, είχες αυτό το "είμαι 18 χρονών και θα σε πατήσω κάτω γιατί έτσι και γιατί μπορώ" βλέμμα αλλά ήσουν 35.Δεν ήξερα ότι ασχολείσαι με τα extreme sports σκέφτηκα όταν σε είδα να παίρνεις φόρα με το bmx και να ανεβαίνεις σαν το κατσίκι την Δοχειαρίου, χωμάτινη ανηφόρα με κάτι κοτρόνες μες'τη μέση, 50 μοίρες κλίση λέμε.Όσο κατρακυλούσες μαλλιά-κουβάρια πίσω σκέφτηκα "Θεέ μου" και εσύ απέφυγες 2 τρόλεϋ, σηκώθηκες, ξεσκονίστηκες και μόνο το αριστερό σου χέρι είχε πάθει κάτι ψιλά - "κάνουν δουλειά τα ενισχυμένα μπουφάν τελικά" σκέφτηκα και εσύ μέσα στη κατάμαυρη στολή του αναβάτη εντούρο έδειχνες ακόμα πιο όμορφη και μουτρωμένη.

Ανεβήκαμε το χωματοδρωμο και φτάσαμε στην κορυφή, ήταν η Αλεπότρυπα αλλιώς.Κάτι παιδιά περνούσαν απο το ένα μέρος στο άλλο απο μια γέφυρα αλλά εμείς δεν είμαστε πλέον παιδιά και δεν χωρούσαμε.Μου πήρε λίγη ώρα μέχρι να καταλάβω ότι μπορούσαμε να παρακάμψουμε τη γέφυρα και να πάμε γύρω-γύρω.Σε έπιασα απο το χέρι και περάσαμε.

Περάσαμε μέσα απο την εκκλησία στο Πεδίο του Άρεως και κάποιος με στρατιωτική στολή έλεγε ασυναρτησίες σε γέρους και γριές.Ήταν ένας μαλάκας αλλά καλός γιατρός και κοίταξε το χέρι σου.Μπήκαμε σε ένα βάν με κάτι κορίτσια, τρακάραμε και μείναμε στον δρόμο, ύστερα βρήκαμε έναν που δεν ήταν μαλάκας αλλά ήταν μέτριος γιατρός και σου είπε οτι χρειάζεται εγχείρηση.Φύγαμε και με άφησες κάπου, είπες θα το σκεφτείς και θα περάσεις αλλά έπρεπε να αποφασίσεις και σε ποιόν γιατρό θα πας.Σε ρώτησα αν τους καλύπτει το ΙΚΑ και μου΄ρθε στο μυαλό ο Γιοκαρίνης και η Ευλαμπία.Η γνώριμη αβεβαιότητα μήπως και δεν γυρίσεις με κυρίευσε.

Ήμουν κλαμένος.

Νά πως γράφονται τα τραγούδια τα Lost Bodies

Stills from the Lost Bodies - Documentary by Giannis Misouridis

Flags

Flame Test 2009

I have a stupid thing with flags.It's not that i am a nationalist, on the contrary, i just like these pieces of cloth and i am fond of the stories behind why someone picked certain colors and/or emblems to represent a nation or even a group of people.I can also understand that people from older generations gave their life to protect their flag, that certain piece of cloth that was representing their hometown, family and friends.I can also understand why someone can burn the greek flag opposing to the things you can usually find it on (army and police uniforms for example) but a thing that makes me feel uncomfortable is when greeks  burn other nations' (american and german flags are two valid examples) or even a swastika flag on the year 2012. (As far as i know that certain symbol have not any official use on any country in the world, especially in germany that it is actually banned.)

If you are prepared to burn a foreign flag as a sign of opposition for the current situation in your country, you have to be prepared to burn your country's own flag or at least accept that this might happen for the same reasons.