Thursday, 2 February 2012

Lev Peshkov, October 1918


In 1918, President Woodrow Wilson sent 5,500 American soldiers to northern Russia in the last days of World War I.

Read more here: http://www.mcclatchydc.com/2010/11/27/104384/think-us-troops-never-invaded.html#storylink=cp

"It was dusk. Lev Peshkov waited, shivering, in a freight yard in Vladivostok, the ass end of the Trans-Siberian Railway. He wore an army greatcoat over his lieutenant’s uniform, but Siberia was the coldest place he had ever been.
He was furious to be in Russia. He had been lucky to escape, four years ago, and even luckier to marry into a wealthy American family. And now he was back—all because of a girl. What’s wrong with me? he asked himself. Why can’t I be satisfied?
A gate opened, and a cart drawn by a mule came out of the supply dump. Lev jumped onto the seat beside the British soldier who was driving it. “Aye, aye, Sid,” said Lev.
“Wotcher,” said Sid. He was a thin man of about forty with a perpetual cigarette and a prematurely lined face. A Cockney, he spoke English with an accent quite different from that of South Wales or upstate New York. At first Lev had found him hard to understand.
“Have you got the whisky?”
“Nah, just tins of cocoa.”
Lev turned around, leaned into the cart, and pulled back a corner of the tarpaulin. He was almost certain Sid was joking. He saw a cardboard box marked: “Fry’s Chocolate and Cocoa.” He said: “Not much demand for that among the Cossacks.”
“Look underneath.”
Lev moved the box aside and saw a different legend: “Teacher’s Highland Cream—Perfection of Old Scotch Whisky.” He said: “How many?”
“Twelve cases.”
He covered the box. “Better than cocoa.”




“This is the best whisky in the world,” Lev said in Russian. “It comes from a cold country, like Siberia, where the water in the mountain streams is pure melted snow. What a pity it is so expensive.”
Sotnik’s face was expressionless. “How much?”
Lev was not going to let him reopen the bargaining. “The price you agreed to yesterday,” he said. “Payable in gold rubles, nothing else.”
“How many bottles?”
“One hundred and forty-four.”
“Where are they?”
“Nearby.”
“You should be careful. There are thieves in the neighborhood.”
This might have been a warning or a threat: Lev guessed the ambiguity was intentional. “I know about thieves,” he said. “I’m one of them.”
Sotnik looked at his two comrades, then, after a pause, he laughed. They laughed too.
Lev poured another round. “Don’t worry,” he said. “Your whisky is safe—behind the barrel of a gun.” That, too, was ambiguous. It might have been a reassurance or a warning.
“That’s good,” said Sotnik.
Lev drank his whisky, then looked at his watch. “A military police patrol is due in this neighborhood soon,” he lied. “I have to go.”
“One more drink,” said Sotnik.
Lev stood up. “Do you want the whisky?” He let his irritation show. “I can easily sell it to someone else.” This was true. You could always sell liquor.
“I’ll take it.”
“Money on the table.”



Wednesday, 7 December 2011

Faceless Killers by Henning Mankell

Faceless Killers (Wallander #1)Faceless Killers by Henning Mankell




"What did the inside of Herdin's house look like?" Wallander asked.
"Old-fashioned. But clean, tidy. Strangely enough, he uses a microwave to do his cooking. He offered me homemade rolls. He has a big parrot in a cage. The farm is well cared for. The whole place looks neat. No broken-down fences."
"What make of car does he drive?"
"A red Mercedes."
"A Mercedes?"
"Yes, a Mercedes."
"I thought he told us it was hard making ends meet."
"Well, that Mercedes of his would have set him back 300,000 plus."
Wallander thought for a moment. "We need to know more about Lars Herdin. Even if he says he has no idea who killed them, he could easily know something without realising it himself."
"What's that got to do with the Mercedes?"
"Nothing. I've just got a hunch that Herdin is more important to us than he thinks he is. And we might wonder how a farmer today can afford to buy a car for 300,000 kronor. Maybe he has a receipt that says he bought a tractor."

Ο Βαλάντερ δεν είχε ιδέα για τις επιδοτήσεις.



View all my reviews

Wednesday, 30 November 2011

Cat-lendar 2012

Λοιπόν, ως γνωστό έχουμε ένα κάρο γάτες. Μας έχουν για την ακρίβεια, αλλά επειδή απαξιούν να ασχοληθούν με αυτό το κείμενο, γράφω ότι θέλω. Η Χριστίνα κατά καιρούς της φωτογραφίζει και για να μην τις καμαρώνουμε μόνοι μας είπε να βάλει μερικές από τις φωτογραφίες σε ένα ημερολόγιο μπας και θέλει κανείς να τις βλέπει να τις χαίρεται (και να συμβάλει λίγο & στα έξοδα τους - αν και αυτό από τη στιγμή που για κάθε ημερολόγιο τα γατιά παίρνουν 2-3 ευρώ είναι δευτερεύον - εκτός και άν γενεί χαμός & πουληθούν καμιά 300αριά).Το θέμα είναι ότι έχει και γαμώ τις φωτογραφίες. Απο αυτές που σε κάνουν να ξεχνάς πόσο μουργόγατα είναι και να νομίζεις οτι είναι ωραία αρχοντικά γατουλίνια. Να ξέρετε ότι τα ταχυδρομικά έξοδα είναι λιγότερα (αναλογικά ανά ημερολόγιο) αν παραγγείλετε παραπάνω από ένα τεμάχιο (για δώρα κλπ).



Αν δεν ψήνεστε με τα γατιά και τα ημερολόγια ή είστε άντρακλας, μάγκας & καραμπουζουκλής υπάρχουν αυτό ή αυτό.Αν θέλετε το ψηστήρι σας στα αγγλικά και τα ευγενικά here you go!Αν την υπογραφή σας & την πιστωτική σας δεν τα βάζετε όπου νά'ναι, δεν έχετε paypal και γενικώς ζείτε ακόμα στην εποχή του λίθου (οπότε και το έντυπο ημερολόγιο σας ταιριάζει γάντι) στείλτε μου ένα μήνυμα για να σας το παραγγείλω εγώ.


Saturday, 10 September 2011

Στο Σουπερμάκετ

Picture Copyright All rights reserved by Jonathan Marks
H ταμίας έχει ήδη αρχίσει να σκανάρει τα ψώνια μου και εγώ τα βάζω στις τσάντες.Σταματάω για να βγάλω και τα υπόλοιπα απο το καρότσι και καθώς ξαναγεμίζω τον πάγκο αντιλαμβάνομαι τον επόμενο τύπο στη σειρά να ακουμπάει τα πράγματα του μαζί με τα δικά μου (γιατί "δυο πραγματάκια ψώνισα δεν χρειάζομαι καλάθι")."Τί να πεις", σκέφτομαι , τα ξεχωρίζω και συνεχίζω να χώνω τα πράγματα μου στις τσάντες ενώ η ταμίας έχει στραβώσει που δεν τηρείται η τάξη μπροστά στο ταμείο και ο τύπος παρατάει τα πράγματα του αμανάτι και λέει κατι σαν "Μισο λεπτάκι θα κάνω" και φέυγει, και συνηδητοποιώ οτι οι μαλακίες που έχει ψωνίσει είναι 8 μπύρες Buckler, αν είναι δυνατόν δηλαδή,  και μια συσκευασία απο τα αλλαντικά ή τα τυριά που άν κρίνω απο το πόσο βλαμμένος φαινόταν και απο το γεγονός οτι ήταν έτοιμος να πληρώσει για μπύρες χωρίς αλκοόλ πρέπει να ήταν σίγουρα κάνα βρωμότυρο απο αυτά που τρώνε με το χέρι κάτι τύποι new age και μετά θέλουν και χειραψίες.Εγώ πληρώνω, η ταμίας μου λέει " μα έχω άδικο?", "τί άδικο νά'χεις, δεν βλέπεις τι ψώνισε?" και μέχρι να ξανάρθει ο Buckler άλλοι τρεις περιμένουν στη σειρά και εγώ στεναχωριέμαι εκ των υστέρων που δεν κάθησα σε μια μερια να τον δω όταν θα ξαναρχόταν με τίποτα φύτρα ραδικιού στα χέρια να προσπαθεί να εξηγήσει οτι "δυο λεπτάκια έκανα, να και οι μπύρες μου".

Friday, 15 July 2011

There's unlimited supply....



...και αφού εταιρίες,εφημερίδες και αεπί γαμήσανε την αγορά για καμιά δεκαπενταριά χρόνια με τα premium και τα λοιπά ήρθε η ώρα να μπουκοτάρουμε τον επενδυτή και να αναφωνήσουμε ο Γιαννίκος είναι κακός.Και οι καλλιτέχνες, "οι "καλλιτέχνες" και οι κληρονόμοι, από Mητροπάνο "που θα απαγόρευε την διανομή δίσκων του με εφημερίδες" (λιγο πριν κυκλοφορήσει το νέο του άλμπουμ αποκλειστικα σε εφημερίδα) και τη Ελεωνόρα Ζουγανέλη που θα ήθελε ο δίσκος της να βγεί στα δισκάδικα αλλά τι κρίμα που δεν υπάρχουν πια, μέχρι την Ναταλί Ρασούλη και τη Μυρσίνη Λοίζου που ανακαλύπτουν οτι οι εφημερίδες δεν νοιάζονται για τους δημιουργούς και τους εκμεταλεύονται για να πουλάνε φύλλα.Σώπαν!


.... And there is no reason why.

Wednesday, 1 June 2011

Θέλω να δουλέψω και η αγανάκτηση με το άσπρο φανελάκι και τα γυαλιά δεν με αφήνει.


....και δέν θα έγραφα τίποτα άν δέν την έβλεπα εδώ
Μπαίνει στο μαγαζί τις προάλλες μια κοπέλα, 30 με 40 χρονών, δεν είμαι και καλός σε αυτά,συμπαθητικό στυλ, δεν μπαίνουν και συχνά γυναίκες στο μαγάζι, τα κριτήρια "να στραβώσω μόλις σε δω" είναι χαλαρότερα. Ενώ μιλάω στο τηλέφωνο & μόλις τη βλέπω πάω να το κλείσω, αυτή "όχι μην το κλείνετε,αγοράζετε τέτοιους δίσκους,πόσο τους αγοράζετε", έλα Νάσο τα λέμε μετά, "για να του το πώ, έχει πάρα πολλούς,αν αξίζει το κόπο" με μιά ανάσα όλα αυτά.

Το κλείνω, ναι αγοράζουμε, όχι τα πάντα, καλό θα ήταν να τα δούμε και να σας πούμε και το γνωστό τροπάριο που συνήθως έχει κατάληξη "μα μόνο τόσα λίγα για τη δισκογραφία του Πάριου,Το χρυσό πάρτυ της Μίνος και τα Λάτιν του Νταλάρα?" και με ρωτάει "από δουλεία πως πάτε?", μια χαρά,το παλέυουμε, ευχαριστημένοι για την εποχή και τα λοιπά, "ε, βέβαια με αυτή τη κατάσταση, δεν μπορεί θα σας έχει επηρεάσει πολύ", ποια κατάσταση?, "ε, με όλους αυτούς τους αλλοδαπούς που έχουν μαζευτεί", δεν μιλάω, "τους ξένους,τους μαύρους και αυτά", δεν έχουν να κάνουν σε τίποτα με τη δουλειά μου οι ξένοι,"μα πώς ήρθανε και χαλάσαν την Αθήνα",ας μην το συζητήσουμε αυτό, "όχι, τι θες να πεις δηλαδή ότι είσαι όμοιος εσύ με τον μαύρο?", όμοιος δεν είμαι αλλά ίσος είμαι, "τι λες παιδάκι μου, εσύ ένας έλληνας που διδάξαμε τον πολιτισμό ίσος με τους ξένους,τους μαύρους, και μην νομίζεις ότι έχω τίποτα με τους μαύρους", ε, για μαύρους μου λες όμως όχι για τίποτα ξανθούς σουηδούς , "τι νομίζεις και αυτοί κάτι που μεθοκοπάνε είναι, μα ναί άνθρωποι είμαστε όλοι, υπήρχαν & άλλοι σημαντικοί πολιτισμοί, "πολύ με στεναχωρείς με αυτά που μου λες, το ξέρεις οτι οι αλβανοί δεν έχουνε γλώσσα δικια τους, έχουν πάρει 300 λέξεις ελληνικές ,μερικές ιταλικές και καμιά 50αριά μωαμεθανικές και έχουν φτιάξει γλώσσα" ήμαρτον κοπέλα μου, "μα πολύ με στεναχωρείς, εσύ, ένας έλληνας" η μάνα μου γεννήθηκε στην αίγυπτο (απο έλληνες γονείς - έντεχνη απόκρυψη), " έ και, αλλά εσύ είσαι έλληνας", αφού σου λέω η μάνα μου είναι αιγύπτια, "τι! ε, ναι αλλά ο πατέρας σου είναι έλληνας, από που είναι ο πατέρας σου" (μέ έχει φουντώσει τόσο που απαντάω απο τη Κάσο - απο την οποία είναι η καταγωγή της μάνας μου, "από που?" απο τη Κάσο (έπρεπε να σου είχα πει από το Νούτσομβρο που είναι και η αλήθεια), "και που είναι αυτό?" τόσο ελληνίδα είσαι που δεν ξέρεις που είναι η Κάσος? , "δηλαδή μιλάω τόση ώρα με έναν αλλοδαπό, πες μου ντε ότι μιλάω τόση ώρα με έναν αλλοδαπό" και έφυγε τρέχοντας.

Monday, 30 May 2011

"...Όπου τους λεν να παν' θα κατευθύνονται.."




Φαντάσου σε τι κόσμο ζούνε μερικοί που θεωρούν οτι οι "δημοκράτικες συνελέυσεις" είναι πρωτοφανές φαινόμενο.Δεν χρειάζεται να ανατρέξεις στο "χρυσο αιώνα του Περικλή", αλλά όποιος έχει πάρει χαμπάρι τι συνέβαινε & προφανώς συμβαίνει ακόμα σε κάποιες σχολικές καταλήψεις (που απο το '90 και μετά αφθονούν) ή ακόμα και στις συνελέυσεις με τους γείτονες σε καταλήψεις στέγης δεν θα έπρεπε να ξαφνιάζεται.Όπως δεν θα πρέπει να ξαφνιάστει και για την μακροπρόθεσμη αποτελεματικότητα αυτών τών πράξεων.Και μιλάμε για αριστερούς, όχι για τίποτα κεντροδεξιά κομματόσκυλα που στ'αρχίδια τους οι "δημοκρατικές διαδικασίες" έτσι κι'αλλιώς.